Zo! Toen was het november.
En dat betekent dat onze reis naar Namibië gaat beginnen. Eerst langs Lorenz en Nina, want we gaan met z’n vieren. Eerste echte stop: Frankfurt Airport. Dichtbij parkeren, verrassend soepel door Bagage Drop Off, Security en Border Control. En zoals het hoort: eerst maar even een halve liter bier erin gooien. Tradities zijn om in stand te worden gehouden.
Overstappen in Johannesburg gaat eenvoudig. Voor mij is deze plek toch wel bijzonder. Hier begon ooit mijn roadtrip door Zuid-Afrika. Het begin van een avontuur dat eigenlijk nooit echt is gestopt. En bijna zeven jaar later kom ik hier weer voorbij, op weg naar iets nieuws. Dit keer niet alleen. De rokers verdwijnen richting een dampend hol. Buiten Europa zijn lounges netter aangekleed, maar de geur blijft overal hetzelfde.
En dan sta je ineens op Namibische bodem op het vliegveld Hosea Kutako. Met wat geluk zijn we snel door de autoriteiten heen. Vier stempels verder, echt waar, vier en bij elke stempel hoort een overdosis handgeschreven administratie. De bladzijdes vullen zich snel en dat is voor mijn gloednieuwe paspoort een zegen.
Onze tassen liggen al klaar en bij de uitgang staat Rodrick ons op te wachten. Simkaart, cash en dan door naar ons tijdelijk huis op vier wielen. Bij Dreamland 4×4 krijgen we een warm welkom van Katja en Alexander. De Ford Ranger staat klaar. Dikke banden, twee daktenten. Met wat tips zijn we onderweg, via een snelle supermarktstop naar onze eerste camping.
Zo stap je op de ene dag in de auto in Damme en de volgende dag zit je midden in Namibië bij Omatozu Safari Camp. We hebben een vuurplaats, eigen badkamer, en de stilte. Ons diner maken wij gelijk op het vuur. De eerste nacht in de daktent is even wennen, maar slapen doet het heerlijk. Wakker worden met zonsopkomst door het raampje is echt een geschenk.
Bij Hamakari Camping voelt het alsof je even op een Duitse camping staat, maar dan midden in Afrika. Wij mogen zelf een plek uitzoeken aan de rand van de steppe. Tussendoor maken wij nog een snelle stop voorbij Waterberg dat als een tafel uit het landschap omhoog steekt. Met een korte hike staan we boven, langs de bavianen, met Windhoek Lager in de rugzak. Het uitzicht is gigantisch weids met wegen die kaarsrecht door het landschap snijden. ’s Avonds terug op de camping zien wij giraffen, zebra’s en gnoes. En wanneer we met hoofdlampen het veld op schijnen, lichten tientallen ogen op van de antilopen. Ja, deze plek is bijzonder.
Etosha doet daarna precies wat je hoopt. Antilopen, zebra’s, giraffen en direct spotten wij een neushoorn. En dan een olifant die ons gewoon voorbij loopt. Zo een massief. Alleen. De dagen volgen een ritme van vroeg opstaan, waterholes afrijden en soms uren niets zien. En dan ineens alles van leeuwen langs de weg tot olifantenkuddes die ordelijk drinken en weer verdwijnen. En zwarte neushoorns bij zonsondergang. Dit zijn dagen die een blijvende herinnering worden.
Na Etosha zoeken we diesel en boodschappen in Kamanjab. Geluk en ongeluk op de zondag: wel boodschappen maar alcoholverkoop verboden. Dan maar hopen dat de camping voorraad heeft. Dat is Hoada Community Camping bij Grootberg en stelt niet teleur. Met prachtige rotsen, een Sunset Pool & Bar met uitzicht op bergen en ondergaande zon. We doen het rustig aan en drinken lekker bier en hebben goede gesprekken met een Duits ouder paar. Wat een topavond.
Onze reis vervolgt door Damaraland en dat is dramatisch mooi. Afgevlakte bergen en uitgestrekte steppe. We vinden bier bij een ‘General Dealer’ in flessen van 750 milliliter voor anderhalve euro. Onze fijne stop Madisa Camp aan een opgedroogde rivier past hier ook weer goed bij met in de avond de rijstpan van Lorenz. Twee katten en een hond schuiven aan die net iets te mager zijn en krijgen onze restjes. Me de hond wordt nog even gedanst.
Vanuit de woestijn doemt Spitzkoppe al van ver op. Granieten bergen van zo’n 600 meter hoog. We bouwen ons kamp op, en komen helaas achter een paar lekkende biertjes door mijn rijstijl hierheen. Even schoonmaken… De namiddag wordt veel Doerak gespeeld terwijl ik een feestmaal met burgers met zelfgemaakte broodjes en gefrituurde aardappelschijfjes maak. Daarna nemen wij een stoel en een biertje de rotsen op om een waanzinnige zonsondergang te bewonderen. De nacht is stormig wild waardoor wij allen zeer slecht hebben geslapen. Maar Spitzkoppe is mooi en intens.
Aan de kust aangekomen verandert alles. Swakopmund is koud, mistig en Duits. Want wij kunnen eerst maar eens een heerlijk koude Weizen drinken met een overheerlijke schnitzel bij Altstadt Restaurant. Even iets van thuis blijft op reis gewoon echt lekker. De volgende dag rijden wij quad bij Sandwich Harbour. Wat begint als scheuren, wordt een les in geschiedenis. Sporen van mensen van duizenden jaren oud. De woestijn bevat vele en bijzondere verhalen die onze bevlogen gids ons allemaal uitbundig vertelt. En gelukkig eindigt het ook gewoon met racen door de duinen.
Vervolgens ontdekken wij dat de Sossusvlei onwijs groots is. Binnen de poorten slapen is de gaafste optie, maar de camping is duur en karig. Even een snel biertje drinken en door. Het doel is zonsondergang bij Dune 45 wat een mooie korte klim is, maar wolken blokkeren de zon. Het kan niet altijd meezitten. De volgende ochtend vroeg om 04:25 eruit om Big Daddy met zijn 325 meter hoogte te beklimmen. Uiteindelijk ga alleen ik door naar de top. Boven is alles stil en het uitzicht oneindig. De afdaling kan ik rennend het stijle deel naar beneden, zo hard als het gaat maar nog altijd een ruime twee minuten. En dan Deadvlei ligt erbij als een tijdloos stilleven. Uitgedroogde bomen van 900 jaar oud. Wat is dit stil en absurd mooi.
Na twee weken komt er eindelijk een kleine halt in de Namib Rand waar wij twee nachten verblijven. Geen tenten vouwen, geen bagage pakken maar gewoon zwembad, kaarten, braai. Even echt vakantie.
Rooiklip is de laatste speciale stop. Onze plaats is het kamperen onder een rots, met ook weer een buitendouche met uitzicht. Ook het toilet heeft uitzicht waardoor nummer twee hier geen straf is. Helaas hebben we te weinig voorraad mee om ook hier twee nachten te verblijven de camping heeft slechts wat wildvlees. Hier probeer ik wat gnoe filet en die is overheerlijk mals. Wij besluiten de oude eigenaresse de tweede nacht te schenken en haar blijdschap is onbetaalbaar.
En dan Windhoek. Zestien dagen later terug bij het begin, in een hotel. En dat betekent weer een echt bed. We bezoeken hier nog de hotspots zoals Joe’s Beerhouse, Hennie’s, Stellenbosch Wine Bar om nog eenvoudig te eten na onze zelf gekookte kunsten.
En toch, slapen in de daktenten, onder de sterren naar bed. Met zonsopgang boven de steppe wakker worden. Dat wint het altijd. Namibië was echt fantastisch.